Να θυμάσαι πάντοτε, ότι το σήμερα είναι δικό σου, το αύριο είναι στο χέρι του Θεού. Και Εκείνος που σου έδωσε το πρωί, δεν σου υπόσχεται και το βράδυ. Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

Αγία Βαρβάρα (μεγαλομάρτυς)



Αρχείο:Icon 01005 Sv. vmch. Varvara.jpg

Βίος

Στο βίο της αναφέρεται ότι η Αγία Βαρβάρα ήταν ένα όμορφο κορίτσι που έζησε στην πόλη της Νικομήδειας στη Μικρά Ασία, (σημερινή Izmit) επί Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού . Ο Διόσκορος ή Διόσορος, ο φανατικός εθνικός "ειδωλολάτρης" πατέρας της, την είχε κλεισμένη σε ένα πύργο προκειμένου να τη διαφυλάξει από μνηστήρες. Ωστόσο μυστικά προσηλυτίστηκε στο Χριστιανισμό. Ο πατέρας της όταν διέταξε να χτιστεί για αυτή ένα λουτρό, ούτως ώστε να μην χρειάζεται να χρησιμοποιεί τα δημόσια λουτρά, και ενώ το σχέδιο για το λουτρό προέβλεπε αρχικά 2 παράθυρα, η Βαρβάρα εγκατέστησε άλλο ένα για να τιμήσει την Αγία Τριάδα εκμυστηρεύοντας τον λόγο στον πατέρα της. Τότε ο πατέρας της , βλέποντας αυτή την αλλαγή, εξεμάνει και διέταξε να την παραδώσουν στον Ρωμαίο Έπαρχο κατά τους διωγμούς των Χριστιανών. Ο Έπαρχος θαυμάζοντας την ομορφιά της προσπάθησε στην αρχή να την μεταπείσει, βλέποντας όμως ότι εκείνη ήταν ανένδοτη την υπέβαλε σε μαρτύρια, περισσότερο για να την σώσει από την οργή του πατέρα της που ήθελε να φονευθεί. Τελικά ο Έπαρχος διέταξε τον αποκεφαλισμό της, και όρισε την ποινή να εκτελέσει ο ίδιος ο πατέρας της που ήταν και επιθυμία του. Σύμφωνα με τον βιογράφο αυτής Συμεών ο ίδιος ο πατέρας της την αποκεφάλισε ως "πατρικαίς χερσί τω πατρικώ ξίφει την τελείωσιν δέχεται". Την στιγμή όμως που είχε αποτελειώσει το έγκλημά του, έπεσε νεκρός χτυπημένος από κεραυνό κατά θεία δίκη. Η Ιουλιανή της Νικομηδείας μαρτύρησε μαζί με τη Βαρβάρα και τιμάται επίσης ως Αγία.

Ο τόπος αλλά και ο χρόνος του μαρτυρίου της Αγίας Βαρβάρας δεν είναι γνωστός. Έτσι κατ΄ άλλους φέρεται πως μαρτύρησε στη Νικομήδεια (σημερινή Izmit) της Βιθυνίας το 210, κατ΄ άλλους στην Ηλιούπολη (σημερινή Baalbek) της Αιγύπτου το 360 και κατ΄ άλλους (εκδοχή καθολικών) σε κάποια πόλη της Τοσκάνης

Η μνήμη της

Η σύνδεση της Αγίας με κεραυνό προκάλεσε την επίκλησή της έναντι κεραυνού και φωτιάς από συσχετισμό. Ανακηρύχθηκε επίσης ως προστάτις Αγία του πυροβολικού και των ορυχείων. Η ιερή μνήμη της εορτάζεται στις 4 Δεκεμβρίου. Επίσης είναι προστάτιδα των σταφιδεργατών στο Ηράκλειο Κρήτης.

Ιερά λείψανα

Κατά τον 9ο αιώνα έγινε ανακομοιδή των λειψάνων της και η μεταφορά τους από την Βιθυνία στην Κωνσταντινούπολη. Κατά δε το 991 ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ δώρησε μέρος αυτών στους Βενετούς οι οποίοι και τα απόθεσαν στον Ναό του Αγίου Μάρκου.
Κατά το 12ο αιώνα, μέρος υπολοίπων λειψάνων της Αγίας μεταφέρθηκαν από την Κωνσταντινούπολη στο Μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ με τους Χρυσούς Τρούλους στο Κίεβο, όπου παρέμειναν ως το 1930, όταν μεταφέρθηκαν εκ νέου στον Καθεδρικό Ναό του Αγ. Βλαδίμηρου στην ίδια πόλη.
Ο εορτασμός της, στην Ορθόδοξη εκκλησία, λαμβάνει εξαιρετικό πανηγυρικό χαρακτήρα.

Λαογραφία

Η Αγία Βαρβάρα θεωρείται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σ΄ άλλες Χώρες Αγία προστάτις πυροβολικού. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε ως Προστάτις του όπλου αυτού το 1828 όπου και αναφέρεται η πρώτη σχετική τελετή με δοξολογία και παράθεση στη συνέχεια γεύματος όπου έλαβαν μέρος αξιωματικοί και οπλίτες πυρβολητές.
Παλαιότερα "Αγία Βαρβάρα" ονόμαζαν οι ναυτικοί τις πυριτιδαποθήκες και τους χώρους πυρομαχικών των πολεμικών πλοίων.



http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Icon_01005_Sv._vmch._Varvara.jpg

http://www.youtube.com/watch?v=R3ZfvUFdeyg

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

ΘΛΙΨΗ

ΘΛΊΨΗ



Όλοι οι άνθρωποι είμαστε δημιουργήματα του Θεού. Είμαστε όλοι αδέρφια.Το να στενάχωρης τον Άλλον δεν είναι ωραίο.Το να βλέπεις κάποιον άνθρωπο να πληγώνει με την συμπεριφορά του (τον καθέναν)δεν είναι καθόλου ωραίο και ούτε αστείο. Όταν το βλέπει αυτό ο Θεός στεναχωριέται πάρα πολύ..Ο Θεός είπε να αγαπάμε και να σπλαχνιζόμαστε τους γονείς ,αδερφούς, φίλους δασκάλους, απόρους και γενικά όλους τους ανθρώπους. Να βλέπουμε στο πρόσωπο του καθενός, το ίδιο πρόσωπο το Θεού και να συμπεριφερόμαστε όπως αρμόζει. Αν είσαι χαρούμενος εσύ, γιατί και ο διπλανό σου να μην είναι το ίδιο χαρούμενος με σένα, απλά εσύ θεώρησες σωστό να πεις κάτι για να τον πληγώσεις, και να τον κάνεις να νιώθει άσχημα.Σκέψου μόνο το τι, θα ένιωθες αν ήσουν στην θέση αυτού  που πληγώθηκε με μια απροσεξία δικιά σου.Το να απομονώνεις έναν άνθρωπο λέγοντας του διάφορα πράγματα που τον στενοχωρούν είναι κακό, γιατί έτσι διχνη πραγματικά πόσο καλός και καλή ψυχή έχεις. Αν κάπου δεις έναν άνθρωπο λυπημένο, μην τον προσπεράσει προσπάθησε να πας κοντά του και να τον βοηθήσεις,πες δυο καλές κουβέντες χάιδεψε τον και όλος ο πόνος και η θλίψη θα του πέραση.Μόνο και μόνο επειδή εσύ ξόδεψες  πέντε λεπτά από την Ζωή σου. Τι είναι πέντε λεπτά μπροστά στην αιωνιότητα.
 ΚΑΝΈΝΑΣ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΊΩΜΑ ΝΑ ΣΤΕΝΑΧΟΡΙΣΗ ΤΟΝ ΣΥΝΆΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ.







Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011

Ν'αγαπάς


Ν'αγαπάς


Θέλει καρδιά ν’ αγαπάς…
Θέλει να ξυπνάς το πρωί και να λες στο γείτονα ένα καλημέρα.
Να βοηθάς τη γιαγιά στο δρόμο.
Να χαϊδεύεις τα μαλλιά στο κλαψιάρικο παιδάκι που θα περάσει…
Να δίνεις κάτι στο φτωχό που ζητιανεύει.
Να κάνεις μια επίσκεψη στο νοσοκομείο.
Να χειροκροτάς με τη καρδιά σου σε μια παιδική γιορτή.
Να μοιράζεσαι με γνωστούς και φίλους ένα χαρούμενο γεγονός.
Να καθησυχάζεις τον αδελφό σου σε μια δύσκολη στιγμή.
Να παρηγοράς κάποιον σε μια άσχημη περίσταση.
Να δείχνεις κατανόηση για την κατάσταση κάποιου.
Να δικαιολογείς τις ενέργειες των άλλων.
Να αναγνωρίζεις την αξία του «αντιπάλου».
Να κάνεις πίσω σε μια διαφωνία…
Να προσεύχεσαι για όσους σε πίκραναν.
Να προσεύχεσαι για όσους σε αδίκησαν.
Να προσεύχεσαι για όσους πίκρανες.
Να προσεύχεσαι για όσους αδίκησες.
Να προσεύχεσαι ν’ αγαπάς… ν’ αγαπάς με τη καρδιά σου…
Ν’ αγαπάς… για να φέρεις κάποιον κοντά Του… Αρκεί να πονάς τον πόνο των άλλων, να χαίρεσαι τη χαρά των άλλων, να κλαις το κλάμα των άλλων, να γελάς το γέλιο των άλλων …
Αρκεί να λες ευχαριστώ… Αρκεί να ζεις για το Χριστό…
Ν’ αγαπάς… ν’ αγαπάς για να ζεις..

(Ευχαριστούμε πολύ το φίλο που μας το έστειλε!)

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Άγιος Νείλος ο Μυροβλήτης


Γεννήθηκε στην κωμόπολη Άγιος Πέτρος Κυνουρίας της Πελοποννήσου από ευσεβείς γονείς περί το 1601. Τα πρώτα γράμματα έμαθε από τον θείο του, ιερομόναχο Μακάριο, μαζί με τον οποίο ήλθε και μόνασε στην πλησιόχωρη της πατρίδος του μονή Παναγίας της Μαλεβής. Εκεί χειροτονήθηκε και ιερεύς. Ο πόθος όμως θειότερης και ασκητικότερης ζωής τον έφερε στο περιλάλητο Άγιον Όρος.
Κατοίκησε κοντά στο σπήλαιο του αγίου Πέτρου του Αθωνίτου και με κόπους πολλούς έκτισε κελλί με ναό προς τιμή της Υπαπαντής, τον οποίο κόσμησε με εικόνες, που ο ίδιος αγιογράφησε, γιατί ήταν καλός αγιογράφος. Ο θείος Νείλος, «καταφλεγόμενος από τον πόθον της ησυχίας, εξήτει τόπον ερημικώτερον και εύρων σπήλαιον κατάκρημνον και από τα δύο μέρη, φοβεόν εις την θέαν δια το κρημνώδες, κατέβαλε μεγάλας προσπάθειας και κατηλθεν εις αυτό». Εκεί βίωσε μυστικά υπερουράνιες καταστάσεις.
Μετά την οσιακή κοίμηση του, στις 12.11.1651, «το άγιον αυτού σώμα ενεταφιάσθη πλησίον του σπηλαίου και ανέβλυσε μύρον ευώδες, το οποίον έτρεχεν εκ του σπηλαίου έως κάτω εις την θάλασσαν». Γνωρίζοντας αυτό οι πειρατές πήγαιναν κι αιχμαλώτιζαν τους προσκυνητές, με αποτέλεσμα να δημιουργείται θόρυβος στον ιερό τόπο της ησυχίας. Η παράδοση αναφέρει ότι ο όσιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης παρακάλεσε τον όσιο Νείλο να πάψει τη μυροβλυσία, προς ησυχία του τόπου και ο όσιος Νείλος υπάκουσε άμεσα στον όσιο Ακάκιο. Ο όσιος Νείλος αναφέρεται ότι παρουσιάσθηκε σε διαφόρους, για να τους παρηγορήσει και προείπει τα μέλλοντα. Υπάρχουν όμως και νόθες προφητείες, που αποδίδονται στον όσιο Νείλο.
Το 1815 οι μοναχοί θέλησαν να κτίσουν ναό προς τιμή του οσίου παρά το σπήλαιο των αγωνισμάτων του. Τότε βρήκαν τα ευώδη του λείψανα και με χαρά και τιμή τα μετέφεραν στην Ι. Μ. Μ. Λαύρας. Βίος και ακολουθία του εκδόθηκαν στο Άγιον Όρος το 1847, που γνώρισαν πολλές εκδόσεις. Παρακλητικό Κανόνα στον όσιο συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Ναοί προς τιμή του οσίου υπάρχουν στον Πειραιά, την Τρίπολη και την ιερά μονή Παναγίας Μαλεβης.
Η μνήμη του τιμάται στις 12 Νοεμβρίου, ημέρα της αναπαύσεως του, και στις 7 Μαϊου, κατά την ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του.
Πηγή: Μωυσέως Μοναχού Αγιορείτου, Οι Άγιοι του Αγίου Όρους, εκδ. Μυγδονία, 2008, σελ. 436-438.